4 november, 1996 - 18 maart, 2010

If tears could build a stairway,
and memories a lane,
I'd walk right up to heaven,
and bring you home again........

Lieve Spike,

Vorige week was je nog bij ons. Liep je door de tuin als een jonge hond met de bal in de bek baas te 'helpen', als vanouds luid blaffend tegen de hark, container en de bezem. Jouw seizoen kwam er weer aan, lekker de tuin in, slapen in de zon of in de opgerolde tuinslang, grote gaten graven onder de skimmia en 's avonds op vliegenjacht met je bal in de bek. Ik stond voor het raam te kijken en dacht nog: 'wat ben je toch nog goed voor een hond van jouw leeftijd, met jouw kwalen.
Nu is het weer zaterdag en je bent er niet meer. In gedachten zou ik zonet je bakje vlees uit de koelkast halen en even later alweer gedachteloos zou ik de deur voor je opendoen. Het is niet te bevatten dat je er niet meer bent.

We hebben samen zoveel meegemaakt, ik hielp je door je ergste krampaanvallen heen, tilde je dagelijks in en uit de auto omdat je vanwege je spondylose niet kon springen. Op vakanties droegen we je trappen op en af, tijdens bergwandelingen sjouwde baas je over moeilijke rotsige steile paden. Grompjes waren onze beloning want je was een echte eigenheimer die niet van knuffelen, op schoot zitten of opgetild worden hield. Was je eenmaal opgetild dat vond je het wel o.k.

Woensdagavond hoorde ik ineens vanuit de keuken een ontzettend lawaai. Ik snelde er heen en daar lag je in een afschuwelijke aanval, vliegenhappen, schuim om de bek, bijna stikkend. Ik heb baas geroepen want ik kon je niet van de grond pakken, zo sterk en wild was je. Baas nam je op schoot en je loeide en kermde hartverscheurend. Net toen ik de dierenarts zou bellen werd je rustiger. Je bleef de hele avond onrustig en pieperig, maakte steeds een rondje langs Kyra en Penny, net alsof je afscheid nam. 's Nachts had je nog zo'n vreselijke aanval. Je ontbijt verslond je de volgende ochtend met smaak, ik dacht opgelucht dat we het ergste gehad hadden. Ik heb een klein rondje met je gelopen en je hebt nog overal je geur neergezet. Je staart ging zelfs weer omhoog.
Toen ik daarna terugkwam van een korte wandeling met Kyra en Penny, zat Yvon onze hulp bij je op de grond; het was weer mis. Hals over de kop zijn we naar de dierenarts gereden, je werd in een donker kamertje gelegd en kreeg medicatie, het hielp niet, je geloei en gehuil was hartverscheurend. Ik heb baas gebeld, hij kwam direct en we hebben samen met de dierenarts besloten een eind aan jouw lijden te maken. Vredig ben je bij baas op schoot ingeslapen.

Maar oh wat mis ik je…..
Mijn mailbox is volgestroomd met lieve reacties van overal ter wereld, mensen spreken grote waardering en dankbaarheid uit over wat jij voor de Borderwereld hebt betekend.

Jij kwam bij mij voor een reden: andere krampende honden te helpen.
We waren een team, jij mijn leermeester, ik je leerling.
Samen met Karin en Britt ontdekten we het juiste dieet voor jullie beiden en konden we andere eigenaren van krampende honden helpen.

Rust zacht Grote Lieve Poeperd, jouw taak is volbracht.
Je laat een grote leegte achter.

20 maart 2010
Joke Miedema

Spike is niet aan krampaanvallen maar aan epileptische aanvallen overleden.